ผมรู้สึกแปลกแยกจากคนอื่น เข้ากับคนอื่นยากมาก ผมเป็นคนไม่ค่อยพูด ไม่รู้จะพูดอะไร จนคนอื่นกลัว หรือเห็นว่าผมแปลก จนไม่มีใครอยากมาคุยกับผม เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว
เช่น ไปงานเลี้ยงของเพื่อน หรือ งานเลี้ยงญาติ นั่งโต็ะเดียวกัน มีดนตรี รู้สึกอึดอัด มาก จนทนไม่ได้ ต้องแอบออกไปข้างนอกที่เงียบๆคนเดียว จนงานเลิก รู้สึกอยู่คนเดียวแล้วสบายใจ ปลอดโปร่ง ผ่อนคลาย ถึงเป็นสถานที่ มืด ก็อยู่ได้
อยู่กับเพื่อนตัวต่อตัว คุยกัน 2 คนได้ เหมื่อนว่าตัวเองจำเป็นต้องพูด แต่พอมีเพื่อน มาอยู่ด้วยเพิ่มขึ้น ผมกลับเงียบ ไม่อยากพูดจา รู้สึกอึดอัด ทั้งที่เป็นเพื่อนผู้ชายกลุ่มที่สนิทกับผมที่สุด ผมไม่มีเพื่อนผู้หญิงเลยครับ อยู่ห้องเดียวกัน 3 ปี พูดกันไม่ถึง 5 นาที
เวลาไปสมัครงาน รู้สึกอึดอัดมาก ไม่มีความกล้า รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสามารถจะทำงานได้ เมื่อมีคนถาม หรือพูดอะไรที่ผมรู้สึกไม่ดี ทั้งที่เขาพูดอย่างสุภาพ แต่ทำให้ผมรู้สึกไม่พอใจ ชักหน้าใส่ หรือท้อแท้ใจ หรือเวลา ท่ีมีใครพูดถึงผมต่อบุคคลที่ 3 ในแง่ชชื่นชมผม แต่ก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน เหมือนคนพูดไม่จริงใจ แต่เวลาไปซื้อของ หรือติดต่อสถานที่ใดผมทำได้ปกติ ไม่ปัญหาอะไรเลย
ช่วงหลัง ที่บ้าน มักต่อว่าผม จนผมรู้สึก ระแวง หากได้ยินเสียงคนพูดจา กันต้องแอบฟัง ว่านินทาเราหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่จะรู้สึกสบายใจมาก แต่ถ้าใช่จะรู้สึก เครียด เศร้าใจมาก จนอยากร้องไห้ เป็นเพราะ ตอนเด็กผมมีปมด้อย ถูกล้อ เอาเปรียบ ถูกรีดไถเงิน หรือเปล่าครับ ผมเป็นโรคประสาทหรือเปล่าครับ